Hoe groot zijn wij?

Gods droom

Zoals een vader die geen plezier heeft in de nederlaag van zijn kinderen, heeft God ook geen behagen in de dood en veroordeling van de mensheid.

Ik heb vaak met ouders gesproken, die slecht behandeld werden door hun kinderen. Desondanks blijven zij van hun kinderen houden en proberen hun te helpen.

Geloof

In God geloven houdt veel meer in dan geloven dat Hij bestaat.

Er is een grote verwarring, wat dit onderwerp betreft.

Velen denken dat omdat ze geloven dat God bestaat, Hij verplicht is om hun te belonen.

Gehele kracht!

In Lucas 10:25-28 vroeg een wetgeleerde aan de Here Jezus wat hij moest doen om gered te worden en de zekerheid te hebben van zijn behoudenis.

Het is opmerkelijk dat een WETGELEERDE, die schijnbaar het Woord van God goed dient te kennen, toch niet de zekerheid had van zijn behoudenis.
Immers, als hij dat had, zou hij die vraag niet stellen.

Voelen of niet voelen? Dat is de vraag…

Wat wij voelen is niet zo belangrijk als wat wij doen.

Veel mensen denken dat ze God behagen omdat zij “voelen” dat God met hun is.

Anderen doen wat God zegt, maar omdat zij niets speciaals voelen, beginnen ze te twijfelen aan hun geloof.

Uw wil geschiede!

Veel mensen twijfelen aan wat de wil van God voor hun leven is.

Wetende dat God een vader is, concluderen wij dat Hij het beste voor ons wenst.

De kerk verlaten is God verlaten (deel 2)

Hoeveel mensen kent u, die God hebben leren kennen zonder dat ze naar de kerk kwamen?

Veel?
Weinig?
Niemand?

U kunt die vraag wel beantwoorden.

De kerk verlaten is God verlaten (deel 1)

Ik weet dat de titel van deze boodschap heel controversieel kan zijn.

Maar dat is precies mijn bedoeling.

Ik wil de mensen doen nadenken en niet alleen volgen wat anderen zeggen.

U bent intelligent en, daarom, hoeft niemand voor u te denken.

Respect!

“Gij zult de naam van de Here, uw God, niet ijdel gebruiken, want de Here zal niet onschuldig houden wie Zijn naam ijdel gebruikt.” (Ex 20:7)

De naam van God ijdel gebruiken, gaat gepaard met een gebrek aan vrees voor God.

In deze context betekent vrees geen angst maar wel een diep respect voor God.

Tempel van Salomo

Waarom bidt u?

Toen de Here Jezus Zijn discipelen leerde hoe ze moesten bidden, zei Hij:

“En wees bij het bidden niet langdradig en gebruik geen zinloze woorden, zoals de andere volken doen. Want die denken dat hun gebeden worden verhoord als zij veel woorden gebruiken. Doe niet zoals zij. Bedenk dat uw Vader precies weet wat u nodig hebt, al voor u Hem erom vraagt! (Mat.6:7,8)

Hierdoor leerde Jezus ons om op God te vertrouwen.

Vaak blijven wij, zelfs nadat wij hebben gebeden, bezorgd om de omstandigheden.

Soms gaan we zelfs weer bidden om hetzelfde vragen. Het probleem is dat als ik weer bid, omdat ik denk dat ik de eerste keer niet gehoord werd, wat voor garantie heb ik dat ik de tweede keer wél gehoord zal worden?

Bidt u omdat u gelooft dat God u hoort?

Of bidt u omdat u denkt dat God u nog niet heeft gehoord?

Zolang wij blijven bidden, omdat wij denken dat wij niet gehoord werden, zullen wij op een antwoord wachten.

Wanneer wij bidden, omdat wij weten dat God ons hoort, dan wordt ons hart vervuld met vrede en worden wij snel beantwoord.

Ik nam er deel aan (deel 8)

Vandaag is het de 21e dag van de Vasten van Daniël en veel mensen werden hierdoor gezegend. Sommigen werden gedoopt met de Heilige Geest, anderen vernieuwd en nog anderen, ten minste, door Hem aangeraakt.

Het was heel positief, dat weet ik zeker.

Als u de Heilige Geest heeft ontvangen, dan bent u nu in staat om veel meer te doen voor anderen. Hetzelfde geldt voor degenen die vernieuwd werden...

En als u nog niet gedoopt werd met de Geest van God, lees dit:
Nu bent u veel dichter bij die Zegen dan u voorheen was, vóór de vasten. Is het niet zo?
Laat niet toe dat twijfels uw hoofd vullen. Het kan op aanstaande woensdag of zondag gebeuren. Of zelfs morgen, tijdens uw persoonlijk gebed.

Volhard!

Ja, volhard!

Dat is één van de geheimen van het geloof.

Drie weken geleden zei ik dat ik 22 jaar geleden aan de Vasten van Daniël deelnam. Technisch gesproken is dat niet eens mogelijk, omdat de Vasten van Daniël, in maart 2011, door Bisschop Macedo bedacht werd.

Maar, qua inhoud, hebben veel mensen al lang hetgeen gedaan wat tijdens de Vasten van Daniël gedaan wordt, zonder het aantal dagen te tellen. Dat is met mij gebeurd.

Nadat ik Jezus leerde kennen, verloren de gewone dingen hun waarde.

Gewone dingen... nu. Omdat diezelfde “gewone dingen”, vroeger, heel veel waarde voor mij hadden.

Ik weet nog dat een pastor, op een bepaald moment, vroeg of er iemand was die een tv kon lenen aan de kerk om tijdens een dienst een bepaalde opname te tonen, (toen hadden de kerken nog geen beamer). Met de toestemming van mijn ouders bracht ik onze televisie naar de Kerk. Het bleef daar maanden lang. De pastor had het niet eens meer nodig maar... wij (mijn familie) gebruikten het niet meer thuis!

Wij hadden geen tijd meer om tv te kijken. Onze vrije tijd werd gebruikt om naar de kerk te gaan en andere mensen te helpen.

Mijn plezier was om te evangeliseren, de pastors te helpen in de diensten, de zieken te bezoeken in het ziekenhuis.

Basketballen en voetballen bleven interessant voor mij, maar geen prioriteit meer, daarom, had ik er geen tijd meer voor.

Mijn computer, waar ik zoveel van hield, bleef nog een paar jaar in ons huis, zonder gebruikt te worden (het diende alleen om te spelen) totdat wij het aan iemand anders gaven.

En dat is één van de lessen van de Vasten van Daniël. Als u daar aan deelnam, heeft u, zeer waarschijnlijk, gemerkt dat u kunt leven zonder televisie, muziek, etc. Het is geen zonde om tv te kijken, naar muziek te luisteren, etc. Maar vaak besteden de mensen er zoveel tijd aan... Tijd die geïnvesteerd kon worden in andere dingen die veel belangrijker zijn.

De 21 dagen vasten zijn beëindigd, maar de geest van de Vasten van Daniël hoeft niet te beëindigen in uw binnenste.

Daar nam ik deel aan...

22 jaar zijn al voorbij.

En mijn dagelijks doel is dat ik er nog veel meer kan toevoegen aan dat nummer.


THE END


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

Ik nam er deel aan (deel 6)

Mijn familie had nu rust.

Natuurlijk waren er nog steeds sommige kleine problemen thuis, maar nu wisten wij wat wij moesten doen, om ze op te lossen.

Voor de eerste keer begrepen wij dat we het controle over ons leven hadden... Niets was onmogelijk voor ons. De resultaten van ons geloof waren de bewijzen hiervan.

Maar ik was nog steeds dezelfde persoon. Het ging niet om wat buiten mij was, maar mijn binnenste.

Ik was niet ontevreden. Ik voelde me niet alleen. Ik kon niet klagen... Als ik mijn leven vergeleek met het leven van anderen die de kracht van God niet kenden of zelfs met hoe ons leven vroeger was, moest ik zeggen dat ik gelukkig was. Maar ik had een probleem...

Wanneer ik de Kerk verliet, om naar huis te gaan; wanneer ik op school was – met mijn “vrienden” - deed ik niet altijd wat correct was. Ik was me er bewust van. Het feit is dat ik niet alles had losgelaten.

Mijn vrienden waren belangrijk. Mijn klasgenoten ook. Wat ze over mij dachten was heel belangrijk. Hoe kon ik mijn manier van handelen helemaal zomaar veranderen?

Kon ik dat? Was het echt mogelijk?

Ik bad in de Kerk en vroeg om vergeving. Een paar dagen lang stopte ik met de fouten maken. Maar daarna herhaalde ik ze. Waarom gaf God mij de kracht niet om Hem te behagen? Was het Gods fout of lag het aan mij? Waarom eiste God iets zo moeilijks van mij?

Ik was zo jong.

Had ik niet het recht om van het leven te genieten zoals iedereen deed? Ik kon naar de Kerk blijven komen en mijzelf, over een paar jaar, corrigeren. Waarom moest ik het per se nu doen???

Veel vragen. Weinig antwoorden.

Ik dacht dat ik rust had. Maar binnen in mij, wist ik niet wat ik moest doen. God of de wereld, Zijn wil of de mijne?

Wie kon mij overtuigen?


MIJN DAG

Op een dinsdag in de avond kwam ik naar de Kerk voor de dienst. Elke dinsdag was ik er, vanaf het moment dat de pastor van de Jongerengroep mij had geleerd dat het belangrijk was.

Ik kwam een beetje laat aan. De dienst was al begonnen. Bisschop Paulo Roberto (toen was hij nog steeds pastor) hield de dienst. Hij stond te bidden. Ik kwam voor het altaar waar de andere mensen ook stonden... misschien 150 mensen - dat weet ik niet zeker.

Ik sloot mijn ogen en begon te bidden.

Maar die dag was het anders... Tijdens dat gebed zijn er zoveel herinneringen gekomen in mijn hoofd. Het leek alsof ik naar een film van mijn leven keek.

Ik dacht aan hoe mijn leven vroeger was. Mijn familie. Ik dacht aan alles wat God voor mij had gedaan – niet alleen de wonderen – ook aan het feit dat Jezus voor mij aan het kruis stierf en, voor de eerste keer, voelde ik me de grootste zondaar ter wereld...

Hoe was het mogelijk dat ik zo egoïstisch was geweest?

Hoe was het mogelijk dat ik in de Kerk een persoon was en, buiten, een andere persoon?

Hoe kon ik zo slecht zijn?

Wat had ik tot dan aan God gegeven? Wat had ik voor Hem gedaan?

Terwijl ik dacht, bad ik. Ik zei dit tegen God. En ik wist dat Hij mij hoorde.

Voor de eerste keer WIST ik dat Hij daar was... dichtbij mij. De pastor hoefde het niet te zeggen. Het was mijn eigen ervaring.

Ik huilde... Ik huilde zoveel dat mijn tranen zich mengden met mijn zweet. Mijn kleren werden helemaal nat. Het was zomertijd.

Ik was verloren. Ik liep richting de hel. Ik was een hypocriet. Ik had een Redder nodig...

Maar nu, was ik eerlijk. Voor de eerste keer was ik echt eerlijk in mijn gebed.

Ik wilde niet meer dezelfde zijn. Ik moest veranderen.

Terwijl ik op een wanhopige manier bad en vroeg om de hulp van God, werden mijn tranen van wanhoop veranderd in tranen van blijdschap. Want Jezus was daar. Ja. Hij was niet meer aan het kruis.

Hij was dichtbij mij. En ik werd blij. Zoveel vrede. Onvoorstelbare vrede.

Ik denk dat mijn woorden nooit in staat zullen zijn om uit te leggen wat daar met mij gebeurt is.

Ik hoopte dat, dat gebed nooit zou beëindigen...

Dat gebed duurde langer dan één uur. De dienst begon om 20u en het eerste gebed beëindigde om ongeveer 21:15u. Voor mij leek het alsof het 15 minuten duurde...

Toen de dienst afgelopen was, verliet ik de Kerk om naar huis te gaan.

Ik voelde me licht. Lichter dan ooit.

Ik keek naar de hemel. Hij leek blauwer.

Ik was blij. Ik had vrede. Ik was behouden. Ik had een Redder gevonden...

De oude Rui was er niet meer.

Ik was iemand anders.

Dit is langer dan 22 jaar geleden met mij gebeurd, maar voor mij is het alsof het gisteren gebeurde. Het is voor mij nog steeds onmogelijk om hierover te schrijven, zonder tranen in mijn ogen...

“Mijn God, laat degene die deze boodschap leest, hetzelfde kunnen ervaren dat ik heb ervaren, op die avond, in Jezus Naam.”

WORDT VERVOLGD...


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

De Gedachtes

 
God kent onze gedachtes en alles wat wij in ons binnenste dragen. Voordat wij praten, weet Hij al wat wij gaan zeggen.

En wij? Weten wij wat en hoe God denkt?

Velen strijden om God te doen begrijpen wat ze nodig hebben, maar ze doen niets om te kunnen ontdekken wat Hij van hun verwacht...

Het is, in ieder geval, een feit dat wanneer wij begrijpen wat God van ons verwacht, wij een stap vooruit zetten richting de verovering van hetgeen wij van Hem verwachten. Wanneer wij geven waar Hij om vraagt, dan zijn wij in staat om te ontvangen waar wij om vragen.

Weet je wat God aan jou heeft gevraagd? En... wat heeft Hij van jou verwacht?

“Een rund kent zijn eigenaar en een ezel de krib van zijn meester, maar Israël heeft geen begrip, mijn volk geen inzicht.” (Jesaja 1:3)