Ik nam er deel aan (deel 5)

DE VIERDE KEER

De vierde keer dat ik naar de UKGR kwam, was op een Goede Vrijdag, 29 maart 1991. Het was een speciaal evenement waar ongeveer 5000 mensen aan deelnamen.

Nogmaals was ik daar alleen omdat ik uitgenodigd werd. Ik kan niet veel schrijven over dat evenement omdat ik daar niet eens wilde zijn. Één ding dat ik niet vergeet is het feit dat mijn vader op die dag voor de eerste keer een dienst van de UKGR heeft bijgewoond.

Op die dag gebeurde er iets in zijn binnenste. Ik had het toen nog niet opgemerkt.

Mijn vader begon sindsdien naar de UKGR te gaan. Op Paaszondag ging hij weer met mijn moeder mee. Mijn broer en ik bleven slapen...


DE VIJFDE KEER

De week daarop liet mijn vader ons weten dat wij op zondag, na de dienst, samen zouden gaan uiteten. De voorwaarde: Eerst samen naar de kerk gaan!

Oké! Waarom niet?

Ik nam de beslissing om mee te gaan. Maar omdat sommige familieleden die zondag ons kwamen bezoeken, aten wij thuis...

Het feit is dat ik die belofte (om uit te gaan eten) vergeten was.

En vanaf dit moment kan ik niet doorgaan met tellen: zesde keer, zevende keer, etc... Waarom? Ik weet het niet meer. Ik begon constant te komen.

Na één maand nam ik voor de eerste keer deel aan de jongerengroep. Het vond elke zaterdag in de middag plaats.

De pastor die daarvoor verantwoordelijk was, zei: jullie dienen elke zaterdag te komen naar de jongerengroep, maar ook op zondag in de ochtend, dinsdag in de avond (vandaag is het de dienst van woensdag) en op vrijdag. Dat deed ik.

Na een paar maanden waren de problemen thuis opgelost. Mijn moeder werd een helpster van de UKGR. Mijn vader stopte met drinken en roken en liet zich dopen. Toen liet ik me ook “dopen”.

Ik schreef “dopen” omdat ik niet echt veranderde. Ik wist toen al wat ik moest doen, maar ik had nog niet de kracht om het daadwerkelijk te doen. Ik zei tegen God: Heer, "ik wil stoppen met mijn fouten maken", maar enkele dagen daarna herhaalde ik ze weer.

Maar goed. MIJN DAG was dichtbij. Ja, heel dichtbij. Ik zou een nieuwe persoon worden. Maar niemand wist het.

Op de volgende post ga ik schrijven over hoe dat gebeurde.

Ik hoop dat ik je hiermee help om hetzelfde te ervaren...

Dat is mijn doel.

Dat is mijn gebed.

Daar werk ik voor.


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

Ik nam er deel aan (deel 4)

Ik kwam voor de eerste keer in de UKGR in juli 1990. Mijn moeder vroeg mij om met haar mee te gaan en dat deed ik. Twee keer: op een maandag en op een dinsdag.

Om eerlijk te zijn heb ik niet zoveel begrepen noch deed ik enige moeite om het te begrijpen... Dat is een feit.

In februari 1991, liet mijn moeder zich dopen. Zij had de beslissing al lang genomen maar de vorige gelegenheid waarop de doop gehouden werd, vond er een ruzie plaats in ons huis. Mijn vader kwam er achter dat zij zich zou laten dopen en werd boos. Vanwege die ruzie liep mijn moeder achter en verloor de kans om zich te laten dopen (toen werd de doop in het water om de drie maanden gehouden). Ik weet nog dat zij heel teleurgesteld raakte...

Ik zag dat en liet haar weten dat ik over drie maanden met haar mee zou gaan, op de dag van haar doop.

2 februari 1991

Ik ben die precieze datum niet vergeten, want het is mijn verjaardag... Op die dag werd ik 13. Op die dag werd ik een getuige van de doop van mijn moeder.

Ook al was ik lang niet naar de kerk gegaan, begreep ik toen veel meer dan 7 maanden geleden.

Ik zag wat er gebeurd was in het leven van mijn moeder. De wonderbaarlijke manier waarop zij genezen werd van meerdere ziektes. Maar vooral, twee andere dingen...

Zij was nu blij, gelukkig... Ze had vrede. Hoeveel kost dit?

In het begin kon ik niet begrijpen waarom “zoveel geld” in de kerk door de mensen gegeven werd, maar nu, dacht ik anders. Mijn moeder was gelukkig en dit was voor mij waardevoller dan al het geld. Haar geluk bracht ook vrede in ons huis.

Het tweede ding was de manier waarop ze haar geloof verdedigde. Het “leek” alsof het, het waardevolste was dat ze had. En in feite, was dat ook zo.

Die dag was speciaal voor haar. Ook voor mij – ook al zag ik het toen niet zo.

In de voorgaande 7 maanden had ik (door haar) meer over het geloof geleerd, zonder zelfs naar de kerk te komen, dan wat veel mensen die jaren in kerken zitten hebben geleerd...

Ik praktiseerde het nog niet. Maar ik wist erover en accepteerde: de tiende, offerandes, doop, het belang van de Heilige Geest, bevrijding, wonderen, etc...

God was al aan het werken in mij.

Ik wist het nog niet.


TO BE CONTINUED...

Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)