Afspraak is afspraak!

Na een gezegende zondagdienst, op de Internationale Vrouwendag, hebben wij onze belofte vervuld.

De uitdaging was om de CPC Halve Marathon te lopen, als een manier om de activiteiten van de JvO te sponsoren.

Ik steun de JvO

Vorig jaar hebben wij een paar keer hardgelopen met het doel om de projecten van de JvO financieel te ondersteunen.

De JvO (Jeugdgroep van Oranje) is de jongerengroep van de UKGR.

Wegens het positief resultaat hebben wij de beslissing genomen om het dit jaar weer te doen.

Ik steun het 'Zeg Gewoon Nee'

Gisteren heb ik, samen met een groep vrienden (leden van de JvO), aan de Laan van Meerdervoort Loop deelgenomen. Ons doel was om het Zeg Gewoon Nee evenement te promoten.

Één van de moeilijkste dingen in het leven, vooral voor jongeren, is om te weten wanneer wij “nee” moeten zeggen.

Ik nam er deel aan (deel 7)

Vanaf die avond ben ik een nieuwe persoon geworden.

Natuurlijk blijf ik op aarde leven en ik ben niet perfect. Ik blijf gevoelens hebben, dagelijkse strijden en, zelfs, problemen.

Maar de ervaring die ik heb gehad op die dag, veranderde mij van binnen. Ik werd sterk. Ik ging terug naar huis en alle dingen die ik niet kon verlaten: fouten, zonden, doelen en dromen, heb ik verlaten.

In feite, wat onmogelijk leek voor mij, werd wel mogelijk, nadat de Heilige Geest over mij kwam.

Ik gooide dingen weg die mij in verleiding brachten. Ik nam afstand van bijna alle “vrienden” die ik had. Ik nam afstand van plaatsen waarvan ik begreep dat ze niet goed waren voor mijn geloof. Niemand heeft mij gedwongen om zo te handelen. Ik nam mijn persoonlijke beslissing.

Ik kon geen vriendschap meer met hun hebben... Waarom? Omdat wij anders dachten.

Ik begon te denken: wat kan ik voor God doen? – dat gebeurde onmiddellijk met mij na die ervaring. Het enige wat ik wilde, was God dienen.

Begrijp me goed. Vóór die gebeurtenis evangeliseerde ik al af en toe en had ik al met een paar dingen in de Kerk geholpen, maar sindsdien was mijn wens om niets anders te doen dan wat God van mij verwachte.

Zoals ik al zei, wij verlaten de wereld niet wanneer wij de Heilige Geest ontvangen, dus wij kunnen onze verantwoordelijkheden niet negeren. Toentertijd, wilde ik niet eens meer terug naar school gaan... Als het aan mij lag, zou ik in Kerk komen wonen. Natuurlijk was dat niet mogelijk. Het leven ging door.

Ja.

Het leven ging door.

Maar nu was het anders.

In het begin was mijn geloof alleen maar één van de vele dingen waar ik tijd aan besteedde.

Op dat moment werd mijn geloof het centrum van mijn leven en alle andere dingen draaiden eromheen.

Binnenkort ga ik dit onderwerp sluiten, door uit te leggen, waarom ik, bijna drie weken geleden, schreef dat ik 22 jaar geleden aan de Vasten van Daniël deelnam.

Morgen is het de 20e dag van de Vasten van Daniël...

Word vervult met de Heilige Geest!


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

Ik nam er deel aan (deel 6)

Mijn familie had nu rust.

Natuurlijk waren er nog steeds sommige kleine problemen thuis, maar nu wisten wij wat wij moesten doen, om ze op te lossen.

Voor de eerste keer begrepen wij dat we het controle over ons leven hadden... Niets was onmogelijk voor ons. De resultaten van ons geloof waren de bewijzen hiervan.

Maar ik was nog steeds dezelfde persoon. Het ging niet om wat buiten mij was, maar mijn binnenste.

Ik was niet ontevreden. Ik voelde me niet alleen. Ik kon niet klagen... Als ik mijn leven vergeleek met het leven van anderen die de kracht van God niet kenden of zelfs met hoe ons leven vroeger was, moest ik zeggen dat ik gelukkig was. Maar ik had een probleem...

Wanneer ik de Kerk verliet, om naar huis te gaan; wanneer ik op school was – met mijn “vrienden” - deed ik niet altijd wat correct was. Ik was me er bewust van. Het feit is dat ik niet alles had losgelaten.

Mijn vrienden waren belangrijk. Mijn klasgenoten ook. Wat ze over mij dachten was heel belangrijk. Hoe kon ik mijn manier van handelen helemaal zomaar veranderen?

Kon ik dat? Was het echt mogelijk?

Ik bad in de Kerk en vroeg om vergeving. Een paar dagen lang stopte ik met de fouten maken. Maar daarna herhaalde ik ze. Waarom gaf God mij de kracht niet om Hem te behagen? Was het Gods fout of lag het aan mij? Waarom eiste God iets zo moeilijks van mij?

Ik was zo jong.

Had ik niet het recht om van het leven te genieten zoals iedereen deed? Ik kon naar de Kerk blijven komen en mijzelf, over een paar jaar, corrigeren. Waarom moest ik het per se nu doen???

Veel vragen. Weinig antwoorden.

Ik dacht dat ik rust had. Maar binnen in mij, wist ik niet wat ik moest doen. God of de wereld, Zijn wil of de mijne?

Wie kon mij overtuigen?


MIJN DAG

Op een dinsdag in de avond kwam ik naar de Kerk voor de dienst. Elke dinsdag was ik er, vanaf het moment dat de pastor van de Jongerengroep mij had geleerd dat het belangrijk was.

Ik kwam een beetje laat aan. De dienst was al begonnen. Bisschop Paulo Roberto (toen was hij nog steeds pastor) hield de dienst. Hij stond te bidden. Ik kwam voor het altaar waar de andere mensen ook stonden... misschien 150 mensen - dat weet ik niet zeker.

Ik sloot mijn ogen en begon te bidden.

Maar die dag was het anders... Tijdens dat gebed zijn er zoveel herinneringen gekomen in mijn hoofd. Het leek alsof ik naar een film van mijn leven keek.

Ik dacht aan hoe mijn leven vroeger was. Mijn familie. Ik dacht aan alles wat God voor mij had gedaan – niet alleen de wonderen – ook aan het feit dat Jezus voor mij aan het kruis stierf en, voor de eerste keer, voelde ik me de grootste zondaar ter wereld...

Hoe was het mogelijk dat ik zo egoïstisch was geweest?

Hoe was het mogelijk dat ik in de Kerk een persoon was en, buiten, een andere persoon?

Hoe kon ik zo slecht zijn?

Wat had ik tot dan aan God gegeven? Wat had ik voor Hem gedaan?

Terwijl ik dacht, bad ik. Ik zei dit tegen God. En ik wist dat Hij mij hoorde.

Voor de eerste keer WIST ik dat Hij daar was... dichtbij mij. De pastor hoefde het niet te zeggen. Het was mijn eigen ervaring.

Ik huilde... Ik huilde zoveel dat mijn tranen zich mengden met mijn zweet. Mijn kleren werden helemaal nat. Het was zomertijd.

Ik was verloren. Ik liep richting de hel. Ik was een hypocriet. Ik had een Redder nodig...

Maar nu, was ik eerlijk. Voor de eerste keer was ik echt eerlijk in mijn gebed.

Ik wilde niet meer dezelfde zijn. Ik moest veranderen.

Terwijl ik op een wanhopige manier bad en vroeg om de hulp van God, werden mijn tranen van wanhoop veranderd in tranen van blijdschap. Want Jezus was daar. Ja. Hij was niet meer aan het kruis.

Hij was dichtbij mij. En ik werd blij. Zoveel vrede. Onvoorstelbare vrede.

Ik denk dat mijn woorden nooit in staat zullen zijn om uit te leggen wat daar met mij gebeurt is.

Ik hoopte dat, dat gebed nooit zou beëindigen...

Dat gebed duurde langer dan één uur. De dienst begon om 20u en het eerste gebed beëindigde om ongeveer 21:15u. Voor mij leek het alsof het 15 minuten duurde...

Toen de dienst afgelopen was, verliet ik de Kerk om naar huis te gaan.

Ik voelde me licht. Lichter dan ooit.

Ik keek naar de hemel. Hij leek blauwer.

Ik was blij. Ik had vrede. Ik was behouden. Ik had een Redder gevonden...

De oude Rui was er niet meer.

Ik was iemand anders.

Dit is langer dan 22 jaar geleden met mij gebeurd, maar voor mij is het alsof het gisteren gebeurde. Het is voor mij nog steeds onmogelijk om hierover te schrijven, zonder tranen in mijn ogen...

“Mijn God, laat degene die deze boodschap leest, hetzelfde kunnen ervaren dat ik heb ervaren, op die avond, in Jezus Naam.”

WORDT VERVOLGD...


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

Ik nam er deel aan (deel 5)

DE VIERDE KEER

De vierde keer dat ik naar de UKGR kwam, was op een Goede Vrijdag, 29 maart 1991. Het was een speciaal evenement waar ongeveer 5000 mensen aan deelnamen.

Nogmaals was ik daar alleen omdat ik uitgenodigd werd. Ik kan niet veel schrijven over dat evenement omdat ik daar niet eens wilde zijn. Één ding dat ik niet vergeet is het feit dat mijn vader op die dag voor de eerste keer een dienst van de UKGR heeft bijgewoond.

Op die dag gebeurde er iets in zijn binnenste. Ik had het toen nog niet opgemerkt.

Mijn vader begon sindsdien naar de UKGR te gaan. Op Paaszondag ging hij weer met mijn moeder mee. Mijn broer en ik bleven slapen...


DE VIJFDE KEER

De week daarop liet mijn vader ons weten dat wij op zondag, na de dienst, samen zouden gaan uiteten. De voorwaarde: Eerst samen naar de kerk gaan!

Oké! Waarom niet?

Ik nam de beslissing om mee te gaan. Maar omdat sommige familieleden die zondag ons kwamen bezoeken, aten wij thuis...

Het feit is dat ik die belofte (om uit te gaan eten) vergeten was.

En vanaf dit moment kan ik niet doorgaan met tellen: zesde keer, zevende keer, etc... Waarom? Ik weet het niet meer. Ik begon constant te komen.

Na één maand nam ik voor de eerste keer deel aan de jongerengroep. Het vond elke zaterdag in de middag plaats.

De pastor die daarvoor verantwoordelijk was, zei: jullie dienen elke zaterdag te komen naar de jongerengroep, maar ook op zondag in de ochtend, dinsdag in de avond (vandaag is het de dienst van woensdag) en op vrijdag. Dat deed ik.

Na een paar maanden waren de problemen thuis opgelost. Mijn moeder werd een helpster van de UKGR. Mijn vader stopte met drinken en roken en liet zich dopen. Toen liet ik me ook “dopen”.

Ik schreef “dopen” omdat ik niet echt veranderde. Ik wist toen al wat ik moest doen, maar ik had nog niet de kracht om het daadwerkelijk te doen. Ik zei tegen God: Heer, "ik wil stoppen met mijn fouten maken", maar enkele dagen daarna herhaalde ik ze weer.

Maar goed. MIJN DAG was dichtbij. Ja, heel dichtbij. Ik zou een nieuwe persoon worden. Maar niemand wist het.

Op de volgende post ga ik schrijven over hoe dat gebeurde.

Ik hoop dat ik je hiermee help om hetzelfde te ervaren...

Dat is mijn doel.

Dat is mijn gebed.

Daar werk ik voor.


Lees ook:
Ik nam er deel aan (deel 7)
Ik nam er deel aan (deel 6)
Ik nam er deel aan (deel 5)
Ik nam er deel aan (deel 4)
Ik nam er deel aan (deel 3)
Ik nam er deel aan (deel 2)
Ik nam er deel aan (deel 1)

Ik zal er aanwezig zijn!

De JVO organiseert een wedstrijd op 18 Augustus om 14.00 uur, bij de Sporthal Transvaal in Den Haag.

Voor degene die het niet weten gaat dit om een voetbal wedstrijd om de eer van de jongens van de JVO te herstellen die op de vorige wedstrijd zwaar hebben verloren van de pastors, 11-0 .

Zal het hen lukken dit keer? De jongens zijn erg gedreven en willen hun schaamte in eer herstellen.
Tijdens het evenement zal er dit jaar naast de futsal ook een basketbal wedstrijd gehouden worden.

We vragen om een bijdrage van €3,- om de wedstrijd te mogen bijwonen. Het geld wordt gebruikt voor de aankomend evenement “Zeg Gewoon Nee”.


Met dank aan: Bruno Dantas